من زندگیمو دوست دارم . با همه ی بالا و پایین هاش . با همه غم ها و خوشی هاش . با همه درد ها و درمون هاش . با همه سیاه سفیدها و رنگی هاش .

من زندگیمو دوست دارم . به خاطر مامانم که وقتی می خنده انگار دنیا رو بهم دادن .

من زندگیمو دوست دارم به خاطر پدرم که با اینکه خیلی نبوده ولی همیشه دلم براش تنگ می شه  ....

من زندگیمو دوست دارم به خاطر برادم که مهربونه . و یه چند وقتی هست که خودش برای خودش یه پدر شده .

من زندگیمو دوست دارم به خاطر عشقم . که همیشه صبور و پر از تحمله . وقتی منو در آغوش می گیره عشق رو با تمام وجودم حس می کنم . دستهامو که می گیره مثل روز اول قلبم می لرزه . وقتی از خیابون ردم می کنه احساس غرور می کنم . وقتی نگاهم می کنه خجالت می کشم .

من زندگیمو دوست دارم چون یکیو اون بالا دارم که همیشه هوامو داشته . من خدایی رو دارم که همیشه دوستم داشته . خدایی که هر روز بهش سلام می کنم . هر روز با من مهربونه . روزایی که غمگینم منو تو بغلش می گیره . روزایی که عصبانیم و دارم داد و بی داد می کنم زیر لب داره بهم لبخند می زنه و می دونه ۲ دقیقه دیگه آروم می شم . خدایی که من یکی از اون لوس هاشم .

آره من زندگیمو دوست دارم به خاطر تمام چیز هایی که دارم و تک تکشون رو دوست دارم و به خاطر همه ی این چیز های دوست داشتنی از خدا ممنونم .

دوستت دارم خــــــــــــــــــــــدا جون